IM Zurich 2013

Ironman Zurich

Waar ik vorig jaar in topconditie na IM Nice en OD Holten strandde en mijn seizoen niet kon afmaken met de triathlon van Almere, heb ik de draad weer opgepakt voor het seizoen van 2013.

Vanaf mijn rug hernia vorig seizoen tot de dag van vandaag ben ik bezig om terug te komen in de triathlon sport op een voor mij acceptabel niveau, al weet ik niet waar dat ligt.

Vanaf dag 1 na mijn rugproblemen ben ik aan het oefenen gegaan, soepel en sterker maken van rug en buikspieren. En dan met name de spieren die je niet ziet, al jaren kom ik in de sportschool en dit heeft mij vast behoed van vele andere blessures, maar deze kwam toch om de hoek kijken.

Dus aan de slag met alle kleine spieren, wandelen ging amper, maar ik probeerde het toch dagelijks 15-60 minuten. Dit was wat ik kon!

Er kwam progressie en al na 2 maanden, fietsen ging langzaam maar zeker weer, alhoewel veel krachtsverlies in mijn rechterbeen.

Voorzichtig nieuwe doelen stellend ging ik verder, 1 minuut hardlopen en dat 4 keer achter elkaar was een hele winst. Dit weet ik nog goed omdat we op vakantie waren in Drente, dit waren weer mijn eerste stappen.

Het oefenen op een matje werd dagelijkse routine en ik bestede 3-4x per dag aandacht aan de oefeningen, gelukkig ging het iedere keer beter.

Langzaam maar zeker kon ik alle sporten weer uitbouwen tot waar ik nu weer sta. Momenteel is de enige blokkering nog mijn rechterbeen, deze geeft nog wat zenuw problemen wat zorgt voor pijn in mijn onderbeen. Gelukkig heeft dit weinig invloed op de loopstijl waardoor andere spieren niet worden overbelast. Dit zorgt nog wel voor een stuk angst om voluit te kunnen lopen en trainen.

In januari 2013 heb ik een aantal nieuwe paaltjes geslagen voor wat mijn triathlon seizoen 2013 moest gaan worden. Enerzijds voorzichtig anderzijds vol van vertrouwen weer twee hele triathlon afstanden op de agenda gezet.

2013 moet anders, waar ik eerder aan van alles en nog wat mee deed, in 2013 richt ik mij meer op de langere afstanden en alles erom heen is leuk maar geen prioriteit. Mijn agenda is dus in relatie met eerdere jaren redelijk leeg, als in aantal wedstrijden.

8 juni – Triathlon Huizen OD

23 juni – Triathlon Stein 1/2e

28 juli – IM Zurich

14 september – Challenge Almere

Januari begonnen we dus ook weer met het oppakken van een trainingsschema, waarin voorzichtigheid een belangrijk punt was. Het lichaam is nog niet genoeg hersteld om de omvang te leveren welke er in eerdere jaren gedaan werd. Eind Maart ging ik op trainingskamp naar Lanzarote om een impuls te geven aan de verschillende onderdelen. Helaas kreeg ik daarna te kampen met een luchtweg infectie en moest ik er met anti-biotica weer boven opgebracht worden. Al met al koste dat zo’n 3-4 weken. Al snel plande ik eind mei weer een trainingsweek thuis in zodat er nog een week lang vol getraind kon worden.

Op weg naar een hele afstand is voor mij toch anders dan wanneer ik train voor afstanden tot de 1/2e triathlon. Over trainingsverhalen etc is veel te lezen en iedereen praat er over. Wat ik vaak mis is het psychologische aspect, dit is waarschijnlijk een onderwerp waar men niet over wil praten. Of ik ben de enige in het land der blinden die hier tegen aanloopt?

Vorig jaar, en zo ook dit jaar kom ik 1-3 x thuis met de vraag “ waar ben ik in godsnaam mee bezig?”.

Kapot lichamelijk van de zware trainingen en mentaal van de afstanden en de uren alleen in de polder maken het soms dat ik tot voorgenoemde vraag kom.

Is dit het allemaal waard?

Velen verklaren je voor gek, wat motiveert je om dit te doen?

Wat motiveert je om een vierkantje van 3 uur door de polder te lopen en dan gesloopt en bijna huilend thuis te komen en daarna te denken dat je lekker getraind hebt?

Nog stommer, volgende week doe je weer het zelfde, weer loop je dat rondje.

Vaak krijg ik de bovengenoemde vragen vanuit mijn omgeving, privé en werk. Eigenlijk weet ik het ook niet, ik hoef niet gemotiveerd te worden, het is mijn manier van leven geworden, het is wie ik nu ben. Ik vind trainen geweldig leuk, ook de momenten zoals hierboven omschreven, hier leer je van, je valt en staat weer op. Een blessure is verschrikkelijk, er sterker uitkomen is prachtig en in mijn ogen een doel op zich zelf.

Dit lukt alleen als je innerlijke drijfveer de goede kant op staat, als dit zo is hoef je volgens mij niet gemotiveerd te worden om te doen wat je doet.

Gaat het allemaal vanzelf? Heb je iedere dag zin om te trainen?

Het antwoord is natuurlijk, Nee!

De dag erna de draad weer oppakken kenmerkt een sporter en dat is wie wij met z’n allen zijn.

Nu dit schrijvende is het begin juni, ik zit in de laatste dagen van mijn trainingskamp thuis en heb ik vandaag een rustdag ingelast. Na 5 dagen trainen met ruim 65 kilometer lopen, 340 kilometer fietsen, 3200 meter zwemmen, 2 uur sportschool en 4×15 minuten buikspiertraining vind ik het wel even best.

Conclusie na deze dagen is dat ik op schema begin te raken en ik klaar ben om de komende 2 maanden de puntjes op de i te gaan zetten. De wedstrijden ga ik gebruiken voor de routine en 28 juli sta ik in Zurich om mijn tijd op de IM aan te scherpen richting de 9 uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>